مرا به باده چه حاجت....

این روزها که میگذرند، دیواری کشیده ام میان خودم و دیگران و هیچ کس اجازه ورود و گذر ازین دیوار سنگی ندارد. خودم مانده ام و تنهایی و چندین جلد کتاب که تمام روزم را میگذرانم با این حال خوب.خلوتیست پر از آرامش، زنگ ها هرچقدر که میخواهند به صدا در آیند،کسی نیست که پاسخگویشان باشد این روزها.

این روزها باردیگر کریستین بوبن،آلبرکامو،ژان پل سارتر،گابریل گارسیا مارکز،ریچارد باخ،جبران خلیل جبران،اندکی شاملو و نیما،صادق هدایت،جلال آل احمد....عزیز دل شده اند و خاطره بازی می کنم با قصه هایشان،کلمات قصارشان،نمایش نامه هایشان و اندکی از شعرهایشان.....عاشقشانم.....عاشق تمام حس های نابی که با تک تکشان تجربه کرده ام......

مرا نیازی به آدمکها نیست چرا که کتابهایم بهترین رفیقان جان بوده اند که ذاتم را درک کرده اند و با من زیسته اند.......

سارا_نوشت.....این روز هایم.......چرا من اینقدر بی رحمم؟