پسرم

پسرم! هیچ میدانی هنوز نیامده فورانی از امید و زندگانی درونمان به شریان و جوشش درآورده ای؟

دیگر نگران تعداد موهای سفید شده ام نیستم و دیگر چین و چروک های جدید صورتم را نمیشمارم.اصلا مدتهاست که خودم را عمیقا در آینه ننگریسته ام و نگران بزرگ شدن سنم نیستم، اصلا برایم اهمیت ندارد، چون تو در حال آمدنی و میدانم که آمدنت جوانی از دست رفته ی این سالها را به من باز خواهد گرداند، حتی اگر موهایم سفیدتر شوند، یا چروک های پوستم رو به افزایش نهند.

تو، بزرگترین معجزه خداوندی برای منِ کوچکترین.

هنوز برای آمدنت زود است، اما بی صبرانه منتظر آمدنت و دیدن صورت ماهت هستم....

میانه ی بیست و هشت هفتگی٫شیراز

سی ام بهمن ماه نودوهشت