سال نو..۱۴۰۲

درست وقتی تمام کارهامون تمام و چمدونا بسته بود، امیرمهدی برای بار سوم طی سه هفته اخیر استارت مریضی رو زد و همون شب تب کرد و صبح روز ۲۹اسفند که همه جا تعطیل بود بردیم کلینیک کودکان و تا ساعت ۴ اونجا بودیم و پسری برای اولین بار طعم آنژیوکت و سرم رو چشید....الهی بگردم....عفونت گوش میانی دلیل شایع این روزهای بچه ها...و به توصیه دکتر بار سفر رو زمین گذاشتیم و در غربت تک و تنهای اهواز، نشستیم تو خونه مون و از تو خونه موندن عید گذرونی کردیم...

و امروز اول ماه رمضان و دیروز رو با یه شوک دیگه گذروندم...درست بعد از سه ماه...

میگن سالی که نکوست از بهارش پیداست....خدا بخیر بگذرونه برامون امسال رو با استارتی که برامون خورد...توکل بر خدا....مصبتو شکر!